رویای آبی

کاتالونیا را هیچ وقت ندیده ام، دانسته هایم از حکومت "فرانکو" هم بر می گردد به "هزارتوی پن" اثر "گیلرمو دل تورو" ولی نمی دانم چرا همیشه ال کلاسیکو برایم نبرد بین خیر و شر بوده، تلاشی برای آزادی، این بار ولی رنگ پرچم آزادی خواهان آبی و اناری است، سانتیاگو برنابئو قلعه دشمن است، آنها در اولین حمله خود دروازه بارسا را فرو می ریزند غافل از اینکه از چند دقیقه بعد تماشاگر صرف اعجاز هارمونی در فوتبال خواهند بود. یک، دو، سه، ... انگار سپید پوشان هم دارند از بازی بارسا لذت می برند، از خشونت و تکل خبری نیست، انگار آدم بدها هم متحول شده اند و دلشان نمی آید روی بازیکنان تکنیکی بارسا خشونت کنند. چهار، پنج... شش، ششمین گل را که می خورند دیگر نایی برایشان نمانده. حالا دیگر آدم بدها دستهایشان را به نشانه تسلیم بالا آورده اند.

^{*این بار هم ال کلاسیکو ارزش اش را داشت که خواب بیفتم و از سرویس جا بمانم.}