رویای آبی

خودم هم فهمیده‌ام که دیگر به خوبی قدیم‌تر‌ها نیستم، بازی‌ها را هم که می‌برم دلیل‌اش این است که نسل جدید حوصله تاکتیک و پاسکاری ندارد، توپ را بر‌می‌دارد و نزدیک‌ترین راه را به دروازه انتخاب می‌کند وگرنه من خیلی وقت‌ها وسط بازی فکرم پرواز می‌کند و تا به زمین برگردد یکی دو گلی عقب افتاده‌ام. بدون تمرین هم بازی می‌کنم، دیگر نه ذهنم کشش دارد و نه رم کامپیوترم، گاهی  هم که فیل "کودک‌درون‌ام" یاد هندوستان می‌کند به اصرار مدام پسرخاله‌ها جواب می‌دهم و چند دستی بازی می‌کنم. یادش بخیر، اولین فوتبالی که بازی کردم فوتبال آتاری بود، هر تیم تشکیل شده بود از سه نقطه که به شکل مثلث آرایش یافته بودند، هنوز اولین گلی را که زدم یادم هست، چه ذوقی داشتم که قلق‌اش را یاد گرفته بودم. بعدتر ها میکرو و سگا و پلی استیشن1و2 آمد، EA Sport هم فوتبال فیفا را برای رایانه ارائه کرد. همه این ها را تک به تک بازی کرده ام برای همین هم هست که وقتی به کوچکترها می‌بازم احترام به پیشکسوت را حفظ می‌کنند و به روی خودشان نمی‌آورند، وگرنه خودم هم فهمیده‌ام که دیگر به خوبی قدیم‌تر‌ها نیستم.